Wielcy reżyserzy w świecie reklamy III. David Fincher

6 sty 2010

Po Spike’u Jonze i Bazzie Luhrmannie czas na kolejnego ze znanych i cenionych reżyserów filmowych, którym przytrafił się również „romans ze światem reklamy”. Tym razem człowiek, który w świecie reklamy stawiał swoje pierwsze kroki. Dzięki odważnym wizjom i nowoczesnemu podejściu szybko wyrobił sobie nazwisko i „awansował” do świata produkcji filmowych.

Bohaterem dzisiejszego odcinka jest bowiem David Fincher – jeden z najzdolniejszych i najbardziej cenionych reżyserów swojego pokolenia.

Już jako młodzieniec miał okazję pracować dla samego George’a Lucasa – w jego wytwórni Industrial Light and Magic. Mając okazję podglądać samego mistrza szybko zdecydował się zacząć działać na własną rękę. Dość szybko w jego portfolio pojawiły się spoty dla takich marek jak Coca-cola, Levi’s czy Nike. Dużym sukcesem były także zrealizowane dla Madonny teledyski „Express Yourself” (1989) oraz „Vogue” (1990), który do dziś uchodzi za jedno ze szczytowych osiągnięć w dziedzinie realizacji teledysków.

Sposród innych zrealziowanych przez Finchera klipów warto wymienić: „Englishman in New York” (Sting, 1988), „Bamboleo” (Gypsy King, 1989), „Janie’s Got A Gun” (Aerosmith, 1989), „Freedom” (George Michael, 1990), „Who Is It?” (Michael Jackson, 1993) , „Love Is strong” (The Rolling Stones, 1994), czy „Only” (Nine Inch Nails, 2005).

Jako reżyser filmów fabularnych Fincher zadebiutował trzecią częścią „Obcego” w 1992 i szczerze mówiąc, nie był to debiut zbyt obiecujący. Przełomem w karierze reżysera był natomiast kolejny obraz – „Siedem” – kultowy thriller z 1995 roku z Bradem Pittem i Morganem Freemanem. Kolejne obrazy Finchera umocniły jego pozycję jako jednego z najsprawniejszych i najbardziej interesujących młodych reżyserów. Zarówno „Gra” (1997), jak i „Podziemny krąg” (1999) stałymi kolejnymi kultowymi obrazami na koncie Finchera. Dobrą passę przerwała premiera „Azylu” (2002), który został jednomyślnie zignorowany przez publiczność i krytykę.

2007 rok przyniósł premierę chyba najdojrzalszego filmu Finchera „Zodiak”, który próbował zmierzyć się z zagadką jednego z najsłynniejszych seryjnych morderców w historii. Sam film jest bez wątpienia jednym ze największych filmowych osiągnięć mijającej dekady. Rok później David Fincher, za reżyserię „Dziwnego przypadku Benjamina Buttona” otrzymał pierwszą nominację do Oscara. Opowiadający o starzejącym się wstecz człowieku film stał się zarówno artystycznym jak i komercyjnym sukcesem. Obecnie David Fincher pracuje nad filmem o założycielach portalu społecznościowego „Facebook”, któego amerykańska premiera przewidywana jest na październik 2010.

O spotach wyreżyserowanych przez Finchera możnaby pisać godzinami, dlatego też skupię się tylko na kilku z nich. Jedna z najbardziej znanych reklam ery przed youtubowej – wzorowana na „Łowcy androidów” reklama Coca-Coli stworzona na rynek Dalekiego Wschodu.

Kolejnym przykładem jest naładowana efektami specjalnymi reklama Adidasa. Na końcu jest charakterystyczny dla Finchera zwrot akcji i okazuje się… no właśnie, tego do końca nie wiadomo. Interpretacji było kilka. A tym, dla których interpretacja czegokolwiek w reklamie jest w 100 % zbędna pozostają naprawdę znakomite efekty specjalne.

Kolejne dwa spoty ( dla Xelibrii oraz Levi’s) prezentują typowy styl fincherowski – wartka akcja, szybki montaż, pobudzenie do działania.

Najbardziej znanym jednak z reklmowych dzieł Finchera jest jedna z jego pierwszych reklam – stworzona w 1984 roku dla American Cancer Society. Palący płód był czymś co zszokowało wtedy opinię publiczną w Stanach Zjednoczonych i otworzyło Fincherowi drzwi do kariery.

Minęło ponad 25 lat i David Fincher powrócił do tego tematu. Tym razem jednak jest już twórcą nominowanym do Oscara, uwielbianym przez grono fanów na całym świecie, którego filmy znajdują się na wielu listach najlepszych filmów wszech czasów. Tym razem w jego spocie pojawiają się same gwiazdy. Z niektórymi już współpracował, z innymi będzie. Ja natomiast jestem pewien, że jest to nazwisko, o którym wielokrotnie jeszcze usłyszymy (być może także w ”Przerwie na reklamę”) i wymieniać będziemy je obok największych mistrzów kina.